Remembering Otto René Castillo at Jantar Mantar
Right now, people are camped out at Jantar Mantar in Delhi. It started in June over the NEET paper leak and the CBSE marking irregularities. Sonam Wangchuk joined with a hunger strike at the end of June, and the crowd grew from there. Yesterday, on the first day of Parliament's monsoon session, thousands marched toward Parliament and were met with lathicharge and tear gas before being pushed back to Jantar Mantar, where the protest continues.
I do not have anything clever to add to that. I just kept thinking about this poem, so I am posting it instead.
It is by Otto René Castillo, a Guatemalan poet who was tortured and killed in 1967 for the same politics his poems argued for. The English translation below is Margaret Randall's. The Malayalam translation is by Rajesh R. Varma.
One day
the apolitical
intellectuals
of my country
will be interrogated
by the simplest
of our people.
They will be asked
what they did
when their nation died out
slowly,
like a sweet fire
small and alone.
No one will ask them
about their dress,
their long siestas
after lunch,
no one will want to know
about their sterile combats
with "the idea
of the nothing"
no one will care about
their higher financial learning.
They won't be questioned
on Greek mythology,
or regarding their self-disgust
when someone within them
begins to die
the coward's death.
They'll be asked nothing
about their absurd
justifications,
born in the shadow
of the total lie.
On that day
the simple men will come.
Those who had no place
in the books and poems
of the apolitical intellectuals,
but daily delivered
their bread and milk,
their tortillas and eggs,
those who drove their cars,
who cared for their dogs and gardens
and worked for them,
and they'll ask:
"What did you do when the poor
suffered, when tenderness
and life
burned out of them?"
Apolitical intellectuals
of my sweet country,
you will not be able to answer.
A vulture of silence
will eat your gut.
Your own misery
will pick at your soul.
And you will be mute in your shame.
ഒരു നാൾ,
ഇന്നാട്ടിലെ അരാഷ്ട്രീയ ബുദ്ധിജീവികൾ
ഇവിടുത്തെ ഏറ്റവും സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങളാൽ
ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടും.
ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ചെറുനാളം പോലെ
സ്വന്തം രാജ്യം കെട്ടടങ്ങിയപ്പോൾ
നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്തു എന്ന്
അവർ ചോദിക്കും.
ഉടയാടകളെക്കുറിച്ചോ
നീണ്ട ഉച്ചമയക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചോ
അവർ അന്വേഷിക്കില്ല.
'ഇല്ലായ്മയുടെ ആശയ'ത്തോടുള്ള
വന്ധ്യമായ പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ച്
ആരായുകയില്ല.
സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിലെ ഉന്നതപഠനത്തെ ആരും വിലമതിക്കില്ല.
ഗ്രീക്ക് പുരാണങ്ങളെക്കുറിച്ചോ,
ഉള്ളിലൊരാൾ ഒരു ഭീരുവിനെപ്പോലെ മരിച്ചപ്പോൾ
തങ്ങളെത്തന്നെ വെറുത്തതിനെക്കുറിച്ചോ
ആയിരിക്കില്ല അവർ ചോദിക്കുക.
എല്ലാം തികഞ്ഞ ജീവിതത്തിന്റെ നിഴലിൽ ഉടലെടുത്ത
അസംബന്ധം നിറഞ്ഞ ന്യായീകരണങ്ങളെക്കുറിച്ച്
അവർ ചോദിക്കില്ല.
അന്ന്,
സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ വരും.
അരാഷ്ട്രീയബുദ്ധിജീവികളുടെ പുസ്തകങ്ങളിലും കവിതകളിലും
ഇടമില്ലാതിരുന്നവർ,
അവർക്കു അന്നവും പാലും മുട്ടയും
എത്തിച്ചുകൊടുത്തിരുന്നവർ,
അവരുടെ കാറോടിച്ചിരുന്നവർ,
അവരുടെ നായ്ക്കളെയും പൂന്തോട്ടങ്ങളെയും പരിപാലിച്ചിരുന്നവർ,
അവർക്കു വേണ്ടി പണിയെടുത്തിരുന്നവർ,
അവർ വന്നു ചോദിക്കും:
"പാവപ്പെട്ടവർ നരകിച്ചപ്പോൾ,
അവരിലെ അലിവും പ്രാണനും കെട്ടൊടുങ്ങിയപ്പോൾ
എന്തു ചെയ്യുകയായിരുന്നു നിങ്ങൾ?"
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നാട്ടിലെ അരാഷ്ട്രീയബുദ്ധിജീവികളേ,
നിങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം മുട്ടും.
നിശ്ശബ്ദതയുടെ കഴുകൻ നിങ്ങളുടെ കുടൽ കൊത്തിത്തിന്നും.
സ്വന്തം ദുരവസ്ഥ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ തറച്ചുകയറും.
അപ്പോൾ ലജ്ജകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്കു മിണ്ടാൻ കഴിയില്ല.
In solidarity with everyone at Jantar Mantar.
If this was worth sharing, send it to someone on 𝕏 or LinkedIn. Got a question or a thought? Drop me a message , I read everything. If this was worth your time, .